Column van Wendy Smits van HotMamas.
KLS-intro: Wendy Smits is -naast moeder van 3 geweldige kidz- oprichtster van HotMamas. Daarmee voorziet ze in de enorme behoefte aan zwangerschapsbegeleiding voor de trendy vrouw van nu. Wendy heeft ook indringend ervaren wat moederschap inhoudt! En daarover gaat haar column.
Wendy heeft HotMamas ontwikkeld vanuit haar onderwijservaring en haar passie voor fashion, lifestyle en beauty. Daarnaast hebben haar eigen ervaringen op het gebied van de benadering van de zwangere vrouw, de bevalling en het moederschap ‘an sich’ een grote rol gespeeld in de manier waarop & de locatie waar de cursussen gegeven worden.
Is HotMamas iets oppervlakkigs of slechts voor vrouwen met maatje 36 & een dikke portemonnee?. Laat me niet lachen. HotMamas is ver van oppervlakkig en bedoeld voor iedere vrouw. Sterker nog, in de basis van HotMamas schuilt een verhaal dat slechts enkelen zullen herkennen, maar velen zullen ‘erkennen’!
Mijn leven zat aardig op de rails. Twee geweldige schoolgaande kids, een leuke & lieve vriend, een goede baan als juf in het basisonderwijs en een knus huis midden in de Jordaan. Onverwachts (maar zeer gewenst) raakte ik zwanger. Heerlijk nog een kindje erbij, we waren dolblij! Naast alle leuke dingen die er bij een zwangerschap komen kijken, hou je je ook bezig met vooruit plannen. Mijn vriend zou, als de kleine er was, een dag minder gaan werken. Ik zou 3 dagen gaan werken en ‘oma’ zou 2 dagen komen oppassen.
Na 22 weken gingen mijn vriend en ik ‘gezellig’ samen een pret-echo laten maken van ons kindje. Wat een spannend moment! ‘Is het een jongen of een meisje?’ spookte door ons hoofd. Eenmaal liggend met het echoapparaat op mijn buik, vond ik de echoscopist helemaal niet zo ‘gezellig’. Was dit nou een pret-echo?! Ze zei bijna niets, keek maar naar het scherm, ging van de ene kant van mijn buik naar de andere kant en mompelde af en toe iets onverstaanbaars. Ik was bijna op het punt om een niet zo vriendelijke opmerking te maken, toen ze begon te vertellen “hier zie je de beentjes, hier zie je dit tussen de beentjes…zien jullie al wat het is? Een jongetje”. Zo keuvelden we nog even in alle ontspanning verder. Heerlijk!
En toen zei ze “hier zit iets wat er niet hoort” en ze wees op het scherm naar een plek boven de buik van ons kindje. Het leken wel allemaal rondjes, een soort van zeepbelletjes. “Iets wat er niet hoort?! “riepen mijn vriend en ik tegelijkertijd.
Vervolgens kregen we een hele uitleg van wat de echoscopist dacht te zien: een gastroschizis!. Een soort opening bij de buik waardoor de darmpjes van het kindje naar buiten groeiden.
We zijn jankend naar huis gereden met een brief en echo’s voor het ziekenhuis. Thuis aangekomen zijn we op het Internet gaan kijken en werden langzaam maar zeker naar van wat we over gastroschizis te weten kwamen. De volgende dag zaten we in het AMC bij de afdeling prenatale diagnostiek. Weer een echo, allerlei verschillende mensen van verschillende disciplines erbij, weer allerlei jargon waar wij niets van snapten…
En inderdaad, de uiteindelijke diagnose was gastroschizis, ook wel bekend als open buikje. Er is dan een klein stukje van de buik -naast de navel- niet goed dichtgegroeid en daar zijn de darmpjes door naar buiten gegroeid. Er werd een vruchtwaterpunctie gedaan, want er moest vastgesteld worden of het kindje alleen een open buikje had of dat er nog meer afwijkingen te vinden waren. De uitslag van de punctie zou over 2 weken bekend zijn en dan waren we in ieder geval op tijd, voor het geval het helemaal mis was, om alsnog een abortus te laten plegen! Met die laatste zin, gonzend in ons hoofd, gingen we naar huis. We waren in een nachtmerrie beland!
De gedachte van een abortus vond ik weerzinwekkend. Dit was mijn kindje, hij bewoog al veelvuldig en op de echo had ik zijn handjes, beentjes en vingertjes gezien. Alles zat er al op en aan! Mensen in mijn omgeving reageerden heel verschillend. Zo van “het zal allemaal wel meevallen” tot “je kunt het nu tenminste nog weg laten halen”. Vooral de mensen die zich tot de laatste categorie uitspraken konden rekenen, kon ik wel vermoorden.
Na 2 slopend lange weken kregen we het verlossende woord: er waren verder geen afwijkingen te vinden. Het betrof alleen een open buikje. We kwamen in de molen terecht van het AMC, prenatale diagnostiek, gynaecologie en kinderchirurgie.
Na een aantal gesprekken was het duidelijk. Ons kindje zou geboren worden in het AMC, direct na de geboorte zou het geopereerd worden. De darmpjes zouden dan teruggeplaatst worden in zijn buik en na 6 weken zou alles weer goed werken kon onze kleine man naar huis. Wat een geweldig vooruitzicht!
Vanaf dat moment kon ik weer genieten van het zwanger zijn. Mijn kindje zat immers veilig in mijn buik. We werden iedere 2 weken gecontroleerd en alles leek verder van een leien dakje te gaan. Natuurlijk waren de plannen voor ná de bevalling een beetje aangepast maar het leven ging weer even gewoon door!
Met 37 weken beviel ik na, 12 uur zeer pijnlijke voorweeën die geen ontsluiting gaven en een 2 uur durende weeënstorm (in die 2 uur van 1cm tot volledige ontsluiting!) van Killian (betekent strijder). Hij zag er geweldig uit, mooi roze, hij huilde zachtjes en zijn darmen waren mooi rood en doorbloed. Hij werd gelijk overgebracht naar de operatiekamer en gelukkig mocht zijn papa met hem mee.
Ik werd ondertussen overgebracht naar een kraamzaal, alwaar mijn vriend en ik maar liefst 5 uur hebben gewacht om te horen dat Killian was teruggebracht van de ok. Hij lag op de neonatologie-afdeling (intensive care voor baby’s). Eenmaal aangekomen bij onze jonge strijder herkenden we ons mannetje nauwelijks meer. Hij was helemaal opgezwollen, overal zaten draadjes, lijntjes en belletjes aan en zijn darmpjes waren nog steeds buiten zijn buik, in een zak die boven zijn buik hing! De eerste arts die we spraken vertelde ons dat het heel slecht ging met Killian. Zijn darmpjes pasten niet in zijn buik en er zat een soort afsluiting aan het einde van zijn darm. Ten gevolge van dat alles was zijn darm aan het afsterven en de komende 2 dagen zouden moeten uitwijzen of hij zou blijven leven of niet. Ik kan er niets aan doen, ik haat die dokter die dat vertelde nog steeds!
We hebben huilend bij zijn bedje gezeten. Ik kan je niet uitleggen wat er dan door je heen gaat. Killian bleek direct weer geopereerd te moeten worden. Wat een beproeving! Na de meest afschuwelijke 5 uur van mijn leven, kwam de chirurg naar onze kamer (we waren ondertussen van de gezellige kraamzaal afgehaald en verplaatst naar een kamer voor ons tweeën). Ze vertelde dat de operatie goed was verlopen. Ze hadden de darm willen redden, maar er was al teveel afgestorven. Ze hadden uiteindelijk 2/3 van zijn darm (dikke en dunne darm) moeten verwijderen. De dunne darm liep nu uit op een stoma, dit zou de nodige rust geven ook aan het stuk overgebleven dikke darm. Hij had een lange lijn in zijn borst (een soort infuus, maar dan blijvend) waardoor hij zijn voeding zou krijgen dat dan direct in zijn bloedbaan zou komen. Hoe verschrikkelijk ik vooraf al die verhalen en scenario’s ook vond, zo blij was ik nu was met zijn stoma, infusen en lange lijnen. Hierdoor leefde ons kereltje tenminste nog!
De eerste week was het afwachten of Killian het zou halen, hij was immers vreselijk ziek en verzwakt. Maar gelukkig ging het met minuscule stapjes steeds iets beter en mocht hij na 9 dagen op de neonatologie naar de highcare afdeling. Toen mochten we hem ook voor het eerst vasthouden en knuffelen, geweldig!
Weken gingen voorbij, weken werden maanden en Killian werd in die tijd nog 3 keer geopereerd. Ook werd hij een aantal keer heel erg ziek door nare infecties. Hij kreeg bloedtransfusies, antibioticakuren, een MRI-scan, röntgenfoto’s en heel veel andere nare onderzoeken en prikken. Maar het ongelofelijke van alles was dat Killian zich verder volledig normaal ontwikkelde en niet normaal zo vrolijk was. Wow wat konden wij veel van hem leren!
Het werd me echter al snel duidelijk dat, als Killian eindelijk het ziekenhuis zou mogen verlaten, hij niet volledig beter zou zijn en dat hij thuis veel (medische) zorg nodig zou hebben. Het werd me ook duidelijk dat alle plannen die we hadden gemaakt, de prullenbak in konden. Toen Killian 4 maanden was moesten we langzaam aan beginnen met het volgen van een aantal opleidingen in het ziekenhuis om Killian thuis te kunnen verzorgen.
Voorzichtig durfde ik ook een beetje na te denken over de toekomst. Wat ging ík doen als Killian eenmaal naar huis mocht? Oma als oppas of een crèche zat er niet in, dat moest dan een verpleegster worden of een medisch kinderdagverblijf. Maar eigenlijk wilde ik het liefst thuis blijven om dit kleine heldje zoveel mogelijk zelf te verzorgen. Ik ken mezelf en wist echter ook dat het op een gegeven moment bij mij zou gaan kriebelen en ik naast het moeder zijn, ook iets voor mezelf zou willen ondernemen. Zo gingen er nog een paar maanden voorbij en langzaam maar zeker werd het idee voor HotMamas geboren, in een tuinstoel, naast het bedje van Killian op de high care afdeling.
Mijn eigen ervaringen met de door mij gevolgde zwangerschapscursussen waren geen succes. En met mijn laatste cursus nog vers in mijn hoofd kreeg ik het gevoel ‘Dit moet toch ook anders kunnen…?!’ Een voorbereiding op een zwangerschap kan toch veel leuker en nuchterder en hoeft toch niet altijd in een achteraf gelegen zaaltje plaats te vinden. Het leven houdt immers niet op als je zwanger bent? Het begint pas. Hah!
Het zou een perfecte combi zijn, ik kon thuis werken en HotMamas dus prima combineren met alle zorg voor de kids.’s Avonds zou ik cursussen geven als mijn vriend thuis was. Na, in totaal 8 maanden in het ziekenhuis te hebben gelegen, mocht Kilian eindelijk naar huis. Ik zorgde goed voor mijn gezin en werkte in de vrije uurtjes verder aan wat uiteindelijk HotMamas zou worden.
En weer 8 maanden later & na veel bloed, zweet en tranen en veel avonden tot in de late uurtjes doorwerken, werd HotMamas officieel geboren!
Killian is nog steeds een zorgenkindje en ligt relatief vaak in het ziekenhuis. Hij heeft veel zorg nodig. Dat hoort er nou eenmaal bij. Voor de rest is hij het vrolijkste kindje dat ik ken. En dat is en blijft het allerbelangrijkste, onze drie kinderen, ons gezin. En daarnaast ben ik ook mama geworden van HotMamas, dat mij heel veel voldoening geeft naast de zorg voor mijn kinderen.
Dat is één van de belangrijkste pijlers van HotMamas: Het leven houdt niet op als je mama bent/wordt, het begint pas…met wat meer geregel! En dus, zoals ik al zei in het begin van mijn verhaal, HotMamas is voor vrouwen in alle soorten en maten. Voor hen die worstelen met hun realiteit, voor hen die gelukkig zijn in hun realiteit en voor allen daar tussenin!
