Opvoedkundige vragen aan Erna Houtzager en haar antwoorden
Sinds kort kun je aan onze opvoedkundig expert je pedagogische vraagstukken voorleggen. Geheel anoniem als je dat wilt. De eerste 3 vraagstukken van bezoekers, plus het opvoedkundige antwoord van Erna Houtzager lees je hieronder.
Jeanine Sassen uit Uden vraagt: Ik heb het gevoel alsof ik continue met mijn zoontje van 4 in discussie ben. Soms wil ik gewoon dat hij naar me luistert, maar dan zegt ‘ie steeds ‘maar, mama’ en komt met zijn eigen argument.
Ik raak daar helemaal gefrustreerd van omdat er zo dus niet gebeurd wat ik wil op dat moment. Gister nog, bracht ik Joey naar bed. Hij wilde in mijn bed en vroeg me keer op keer waarom dat niet mocht. Terwijl ik hem naar bed bracht heb ik hem daarop wel 10 keer antwoord gegeven, tot ik er helemaal genoeg van had. Ik vertelde steeds waarom het niet mocht, maar sprak dwars door me heen en vertelde me waarom hij vond dat ‘ie er wél in zou mogen….. Om gek van te worden. Hoe pak ik dit aan, zonder dat het uit de hand loopt.
Antwoord: Wat ten eerste belangrijk is om te weten dat elk kind deze fase mee maakt. Bij de een duurt dat wat langer dan de ander. Daar moet u als ouder zijnde zich bewust van worden en ook begrijpen dat dit een fase is. De volgende keer wanneer Joey met u in discussie wil gaan, maak dan vooral duidelijk dat je naar hem wil luisteren wat hij te zeggen heeft. Benoem ook zijn gevoelens (bv ik snap wel dat je in mijn bed wil liggen). Zeg daarna tegen hem dat je 1 keer uitlegt waarom dat niet kan. Als hij dan er doorheen gaat praten zeg dan dat jij het fijn zo vinden dat hij ook even naar jou luistert. Als hij om uitleg blijft vragen zeg dan elke keer ik heb het je 1 keer uitgelegd en nu wil je hem er niet meer over horen. De eerste paar keren zal hij blijven proberen maar na verloop van tijd zal je merken dat het steeds beter zal gaan. Veel succes en hou vol dat jij de "baas" bent.
Wilma Bruggers uit Hoorn vraagt: Elke ochtend dat ik mijn dochter van 3 naar het kinderdagverblijf breng, eindigt in een drama.
Mijn dochter wordt bijna hysterisch als ik weg wil gaan om naar mijn werk te gaan. Ze huilt, krijst, gilt &is boos, bang en verdrietig tegelijk. Ik moet op een gegeven moment écht weg en voel me dan enorm schuldig. Zo erg dat ik vaak moet huilen op de gang van de crèche en onderweg in de auto. Ik krijg van iedereen in mijn omgeving wisselende tips. De één zegt ‘gewoon weg gaan, het gaat wel weer over’, de ander zegt ‘blijf en geef haar vertrouwen dat je er voor haar bent, dan gaat de angst vanzelf wel weg’. Ik kan en wil niet stoppen met werken, maar deze situatie maakt me wanhopig. Wat moet ik hiermee aan?
Antwoord: Dit is als ouder zijnde niet alleen een vervelend probleem maar ook een vervelend gevoel. Wat haar kan helpen is dat je ook steeds haar er op voorbereidt. Stel dat ze op maandag naar het kinderdagverblijf moet. Begin dan zondag al met haar hier op voor te bereiden. Vertel het een paar keer. Leg met haar samen de tasje met spulletjes klaar voor de volgende dag. ‘s Morgens bij het opstaan begint u er weer over. Neem –bij het wegbrengen- duidelijk afscheid en maak het vooral niet te lang. Evt. zou u kunnen kijken of u haar wat eerder op zou kunnen halen voor tijdelijk. Vraag aan de leidster hoe ze de rest van de dag is geweest en complimenteer haar met het feit dat ze het zo goed heeft gedaan.
U zal zien dat ze als ze weet wat er gaat gebeuren dat het dan ook steeds beter zal gaan. Hou er wel rekening mee dat dit een proces is van een paar weken voordat ze zonder tranen afscheid neemt. Veel sterkte.
Petra van Dongen uit Zeist vraagt: Mijn zoontje van 4 is extreem verlegen. Hij kruipt bijna in me, als andere mensen hem aankijken of tegen hem praten.
Op school heeft ’ie heel veel moeite met groepsgesprekken en activiteiten en is heel schuw naar andere kinderen. Ik vind het zo zonde, want op deze manier mist hij de aansluiting en komt ‘ie in en isolement terecht. Mijn vraag is dan ook hoe ik zijn verlegenheid kan verminderen!?
Antwoord: Verlegenheid is een fase wat meestal elk kind ook door moet maken. Alleen wordt het vervelend wanneer je kind er zelf last van ondervindt en als hij op school op deze manier dingen ook mist. Wat heel belangrijk is om hem zelfvertrouwen te geven. Complimenteer hem bij alle goede dingen die hij doet. Vooral als hij een keer wel iemand aankijkt, een hand geeft of een keer niet haast in u kruipt. Help hem ook door zelf over duidelijk het goede voorbeeld te geven. Dus kijk mensen aan, geef ze een hand. Ook tegenover zijn leraar. Probeer ook thuis met hem erover te praten door te vragen naar de achterliggende reden van zijn verlegenheid. Het is ook belangrijk te accepteren dat hij verlegen is. Geef hem ook niet het gevoel dat het fout gedrag is.
NB! Heb ook jij opvoedkundige vragen, voel je vrij die aan Mirna voor te leggen middels een mailtje aan reneevervoorn@kidzlifestyle.nl , geef daarbij wel altijd de leeftijd van je kind. Op basis daarvan kan Erna een gedegener advies geven!