Erna's opvoedkundige rubriek: angst, slaapproblemen en huilen.
Hieronder tref je een aantal nieuwe opvoedkundige vragen, die door Erna Houtzager -van Speel- en opvoedadviesbureau Het Kroost beantwoord zijn. Heb jij ook een opvoedkundige vraag, stuur dan een mail naar reneevervoorn@kidzlifestyle.nl.
Is je vraag aan een problematische eetsituatie gerelateerd, dan maak je kans op één van de 10 exemplaren van het boek “Dat lust ik wel, dat lust ik niet” van Gitte Spee (zie rechterkolom).
Vraag: Mijn dochter (wordt in juni 3 jaar) heeft een sterke eigen wil. Ze heeft veel last van slaapproblemen. Ze is ook erg angstig. Een paar weken geleden huilde ze al als ik haar pyama aan deed omdat ze boven in haar kamertje steeds zo bang was. Ik heb haar toen belooft om bij haar te blijven zitten tot dat ze slaapt. Toen was ze tevreden en viel ze snel in slaap. We doen dit nu nog steeds. Ik word er gek van. Daarbij is ook nog gekomen dat ze 's nachts steeds wakker wordt en dan absoluut niet meer in haar eigen bed wil slapen. Ze is wel heel moe maar krijst alles bij-elkaar en weigert om boven te blijven. (ze kan zelf uit haar ledikant klimmen). Mijn man neemt haar dan mee naar beneden en dan slaapt ze in ons bed verder. Eerst gebeurde dit zelden, nu elke nacht. Ik (of mijn man) breng haar elke avond naar haar eigen bed en blijf zitten totdat ze slaapt en 's nachts tussen 1 en 6 uur haalt mijn man haar nog eens op en slaapt ze verder in ons bed. Ik ben het zat en wil er graag wat aan doen. Daarbij komt ook nog eens dat ik over 2 weken ben uitgerekend. Dan staat haar leven helemaal op de kop. Ik krijg sterk het gevoel dat ik op een zeer korte termijn hiermee aan de slag moet. Anders zinken we zo meteen met zijn vieren naar een dieptepunt. En dan moet toch voorkomen worden.
We houden elke avond een strak ritme aan. Dat is altijd op dezelfde tijd en op dezelfde manier. Mijn man en ik wisselen elkaar af, de ene keer breng ik haar naar boven de andere keer mijn man. Vanaf baby af aan heeft ze al problemen met slapen. In een eerdere fase in haar leven (zo rond anderhalf jaar) bracht ik haar naar bed en kletste ze en zong ze wel tot 23:00uur. We hebben haar altijd gewoon laten liggen en nooit bij ons in bed genomen. Maar sinds de grote angsten van haar vond ik het een ander verhaal.
Heeft u misschien een advies over manier waarop we dit aan kunnen pakken.
Ik vind het moeilijk.
Antwoord Erna:Het klinkt misschien raar (misschien hebben jullie het ook al gedaan), maar kijk eens goed rond in haar kamertje om te kijken of er misschien iets is waar ze bang voor kan zijn. Let hier bij op speelgoed, knuffels en lichtinval. Soms kan iets bijvoorbeeld ook een enge schaduw maken. Of in het donker er eng uit zien.
Het is heel goed dat jullie elke avond een vast ritueel hebben met het naar bed gaan. Dit zou ik ook zeker blijven volhouden.
Leg haar ‘s nachts ook elke keer weer terug in bed als ze er uit komt en geef haar dan weinig aandacht. Pak haar op en zeg dat ze in haar eigen bedje moet slapen. Wat je ook kan proberen is om te werken met beloningskaarten. Je gebruikt dan een kaart daar staan dan vakjes op en elke keer als ze in haar eigen bed blijft krijgt ze een sticker. Als de kaart vol is krijgt ze een kleinigheidje of iets anders.
Deze beloningskaarten kun je bij mij bestellen je krijgt dan 3 dikke duimenkaarten en 2 stickervelletjes voor 2.50 euro inclusief verzendkosten.
Ook wil ik als advies geven om haar bij de geboorte van haar broertje of zusje te betrekken. Wanneer het geboren is bewaak dan dat je ook haar genoeg aandacht geeft. Geef haar eventueel een popje zodat ook zij een baby heeft.
Voor méér hulp (ook via de email), raad ik je aan contact met me op te nemen op mijn adviesbureau. Sterkte met alles.
Vraag: Hallo, ik ben een moeder van 2 kinderen Tuana, 5 jaar en Eren, 2. Tuana is een hele lieve meid, maar ik heb problemen met haar die ik zelf niet kan oplossen. Tuana huilt veel. Bijvoorbeeld als haar iets word gevraagd. Ze is volgens mij verlegen, maar niet alleen bij vreemden, ook bij mij, haar vader en haar juf. Mensen bij wie ze niet verlegen hoeft te zijn en die ze iedere dag ziet. Haar juf heeft me onlangs verzocht om een gesprek over het ‘waarom ze zo verdrietig is’.Er is geen enkel dramatisch voorval geweest, waarover ze verdrietig zou hoeven zijn en aan aandacht ontbreekt ook niet. We doen leuke dingen met haar, maar ze blijft onzeker en verlegen. Ik weet echt geen uitweg meer. Het is niet leuk, want ik denk dat mensen in mijn omgeving denken dat we haar onderdrukken. Ze vragen steeds waarom ze huilt als haar wat wordt gevraagd en waarom ze zo onzeker is. Ikzelf zie hier geen aanleiding voor. Ik denk er voortdurend aan en geef mezelf de schuld en denk dat ik ergens een fout heb gemaakt, allen weet ik niet wat..
Moet ik met haar naar een kinderpsycholoog of zo?
Antwoord Erna: Wat vooral belangrijk is om alles wat ze goed doet sterk te belonen. Dit kan door middel van een knuffel, aandacht of een kleinigheidje. Geef haar ook de ruimte om dingen zelf te ontdekken. Wat ik ook als advies wil geven op de momenten dat ze huilt of verlegen is om dan te vragen waarom dat is. Het is belangrijk dat jullie wel meer begeleiding krijgen. Vooral omdat ze ook al 5 jaar is. In deze periode gaan kinderen zich heel erg ontwikkelen als individu. Ik raad je ook aan om contact met mij op te nemen voor evt. consulten waar ik dan specifieker op het probleem in kan gaan. En meer te weten kan komen wanneer dit gedrag voorkomt. Heel veel succes!
