Column Sabine Leenhouts: Eigen Tijd
Onze nieuwe columniste, Sabine Leenhouts (1969), is freelance journaliste en tekstschrijver. Ze werkt veel voor de Margriet, Top Santé, Kinderen, Grazia en andere bladen. Ze combineert haar werk met het moederschap. Sabine is getrouwd met Andy en heeft twee kinderen. Zoon Noah (1999) en dochter Bobbi Lola (2002).
Noah en Bobbi zijn haar grote liefdes en tevens haar inspiratie voor columns en verhalen. Want net als zoveel ouders kan ook zij haar kinderen af en toe platzoenen maar ook achter het behang plakken.
Eigen tijd
“Wanneer was de laatste keer dat je dacht: ‘En nu even ik”, vraag ik tijdens een interview aan een bekende Nederlandse actrice. “Dat denk ik eigenlijk nooit. Ik heb geen kinderen, dus ik leef al veel egocentrischer dan vriendinnen van me die wel moeder zijn. Het gaat altijd om mij en ik hoef niet zo vaak anderen voor te laten gaan op mezelf.”
Terwijl ik terugrij naar mijn dorp overdenk ik het gesprek en vooral het bovengenoemde antwoord. Tjemigdepemig, wat zag mijn leven er inderdaad anders uit toen ik nog geen kinderen had. Ik hield rekening met mijn vriendinnen, af en toe met mijn man, familie en soms met passanten omdat het zo onaangepast is als je precies doet waar je zelf zin in hebt. Niemand die je begrijpt als je de vijftien wachtenden voor de kassa wegduwt omdat jij haast hebt. Dus behalve wat sociaal gewenst gedrag kon ik precies doen waar ik zelf zin in had. Best lekker, vooral ’s ochtends. Ik kom graag pas uit mijn bed als ik uitgeslapen ben, ga dan uitgebreid koffie drinken met de krant, ga in bad, trut nog een uurtje door en begin dan pas aan de dag.
Nou, ik kan het me niet meer heugen!
Mijn ochtenden zijn bepaald door mijn kids. Dat begint met het feit dat ze me wakker maken. ‘Hoi mam..... ik heb zo gek gedroomd, mijn pyjama is echt lelijk, mag de tv aan, weet je waar mijn voetbalplaatjes zijn, ik heb in mijn bed geplast, mag ik een koekje?
Daarna moet ik iets voor ze doen. Ontbijtje maken, schooltassen inpakken, gymspullen zoeken, klaarmaken om naar een honkbalwedstrijd te gaan, naar zwemles brengen, en zo voorts.
En ik doe het met liefde. Heel vaak, met pure liefde. Maar soms......soms zou ik me gewoon weer om willen draaien. Doen alsof ik slaap.
Ik hoor je al denken; ‘Je kinderen gaan toch ook wel eens een nachtje uit logeren of jij gaat toch ook wel eens een weekendje weg?’ Ja klopt. Maar dat is niet afdoende. Wat ik echt wel weer eens zou willen, en dat is compleet egoïstisch en druist tegen alle moedergevoelens in, is gewoon minstens vijf dagen achter elkaar zelf bepalen wat ik doe. Ga ik opstaan, of niet. Ga ik werken, of niet. Ga ik de hele dag door de stad lopen, of niet. Ga ik met een vriendin op het terras zitten en zie ik wel of ik dronken thuiskom, of niet. Even geen verantwoording, het lijkt me heerlijk.
Het is bijna herfstvakantie, toch opa en oma maar eens even bellen, kijken of er wat te regelen valt...................
Sabine.
