Column Granny vertelt #3: Opa Dropjes
Wij zaten op de kleuterschool bij juffrouw Spijker. Een oma-achtige leerkracht, die veel geduld had en erg wijs was. Haar dochter was juf op dezelfde school, maar in een andere klas. Elke dag kregen we schoolmelk.
Er stond een krat met kleine glazen melkflesjes met zilverpapier-doppen naast de verwarming, want ijskoude melk drinken daar kregen kinderen buikpijn van. Voordat we de melk mochten drinken werden er met een scherp potlood eerst twee gaatjes in alle doppen geprikt. Dan knoeide je minder.
Zomers waren zonnig en de hele winter lag er sneeuw. Althans in mijn herinnering. De school lag aan een groot grasveld, waarop gymles werd gegeven en spelletjes werden gedaan. Vlakbij was het busstation, waar vandaan je de wijde wereld in kon trekken. Naast de school was een veel spannender landje waar je na schooltijd heerlijk kon ravotten. Vuurtje stoken, crossen met je fiets door de modder, spelen in een autowrak, een diepe kuil graven of op zoek naar ‘Opa Dropjes.’
Wie was Opa Dropjes? Ik herinner me hem als een lieve oude man, die dol was op kinderen. Grote mensen meed hij. Hij zat meestal op een bankje bij het busstation. Veel te wijde broek aan met bretels. Openvallend overhemd, smerig hemd eronder. Vuile jas. Hij zag eruit als een zwerver, maar hij woonde in de buurt en we gingen ervan uit dat hij eenzaam was. De bijbehorende Oma was natuurlijk overleden en nu moest hij voor zichzelf zorgen. Als je een praatje met hem maakte bood hij je een dropje aan uit een blikje dat hij in zijn jaszak bewaarde. Zo was hij aan zijn bijnaam gekomen. Als je wilde mocht je naast hem zitten op de bank. Hij kon heel lief naar je kijken en soms kreeg je een aai over je hoofd. Verder gebeurde er niets, maar een beetje spannend was het wel.
Tot de omslag kwam. Ik heb nooit geweten waardoor, kon er pas vele jaren later slechts naar gissen. Was nog te jong om de angst van volwassenen te begrijpen. Sommige ouders van sommige kinderen vonden dat we niet meer met Opa Dropjes mochten omgaan. Ze noemden hem een vieze oude man en de grotere jongens uit de buurt riepen hem na. Opa Dropjes werd iemand waar je met een boog omheen moest lopen. Ook ik werd gewaarschuwd. Maar ja, waarvoor? At Opa Dropjes kinderen? Zoals mannen in auto’s, die je vroegen om in te stappen, hetgeen je door je ouders streng verboden was.
Het was de tijd waarin nog niet elke kindervriend verdacht was, maar lang zou dat niet meer duren. Het was ver voordat Dutroux de wereld had laten huiveren. Voor de Oostenrijkse Natascha Kampusch haar puberjaren in een kelder verborgen kon blijven. Voordat Nederland een officiële pedofielenpartij kende. Wie had gedacht dat Opa Dropjes ooit in één adem met hen genoemd zou worden? Soms ben ik dankbaar dat het medialandschap in die tijd nog niet echt ontwikkeld was.
We zagen hem steeds minder vaak op zijn bankje zitten en op zekere dag was Opa Dropjes verdwenen. Misschien heeft hij nog wel een paar aangename jaren gekend in een bejaardenhuis aan de andere kant van het dorp. Maar de kans dat hij eenzaam is gestorven is groot. Ik miste die aardige oude man en ben hem tot op de dag van vandaag niet vergeten.