Renée's column: de Spenenfee
Al enige tijd was ik mentaal en emotioneel bezig met de voorbereiding op de komst van de spenenfee. Niet alleen Lisa moest nodigerwijs geattendeerd worden op haar aanstaande bezoek, ook ik moest de kracht verzamelen de spenenfee te verwelkomen.
Dat de eerste speenloze periode lastig zou worden, stond buiten kijf. Mijn dochter heeft een pittig karaktertje en is niet snel van haar standpunt af te brengen. Zit iets eenmaal in haar hoofd, dan moet je van goede huize komen haar er vanaf te brengen.
Maar op een woensdagmiddag, toen Lisa niets vermoedend op de crèche was, verscheen de spreekwoordelijke spenenfee plotsklaps in mijn woonkamer. Ik was hard aan het werk, toen ik zag dat ze de spenen verzamelde en in de prullenbak gooide. Het was alsof ik het mezelf zag doen. ‘Tja, wie ben ik daar tegen in te gaan’ dacht ik semi-dapper en werd me bewust van het feit dat vooral ík die dag klaar was voor de strijd tegen de nadelen van de speen.
Ik besloot op dat moment krachtig genoeg te zijn mijn kleine heerlijkheid te sparen voor de eventuele onvolledige groei van haar voortanden (door lang duim of speen zuigen kan het verhemelte bol komen te staan, waardoor het neus tussenschotje schreef gaat groeien), voor het eventuele slissen dat in het verschiet lag (want door het vele sabbelen kan de tongpunt wat slapper worden. Daardoor moet het kind de tong teveel naar voren brengen en kan het kind gaan slissen). Maar ook alle andere nadelige gevolgen (zoals het teveel inademen van droge en koude lucht door het mond ademen met als eventueel gevolg meer kans op ontstekingen in de luchtwegen) wilde ik voorkomen.
Lisa eenmaal van de crèche opgehaald vielen de eerste uren nog zorgwekkend mee. Bijna dacht ik de dans der drama te gaan ontspringen. Totdat het uur van de waarheid aangebroken bleek. Lisa moest daadwerkelijk naar bed en vroeg me om de speen. Ik legde haar –zelfvertrouwen nabootsend- uit dat de spenenfee die middag was langsgekomen om haar speentjes op te halen om ze vervolgens bij baby’s te brengen die de speen nog écht nodig hebben. Lisa was immers al bijna vier en dus zo groot dat zij de speen niet meer nodig heeft.
De spenenfee had echter beloofd de eerste 5 ochtenden dat Lisa zonder speen zou slapen, een cadeautje langs te brengen voor de dappere dame, die er alweer een nachtje op had zitten zonder speen. Dat vooruitzicht trok Lisa over de streep. Zij had toen nog niet door dat het ‘afkicken’ van de speen serieuze moeilijkheden inhield. De nacht werd er een van waken over een huilend, wat zeg ik schreeuwend kind, die niets liever wilde dan haar speen. Ik –toen nog bij krachten- had de euvele moed haar keer op keer te herinneren aan het bezoek van de spenenfee. We brachten de eerste speenloze nacht -bij vlagen- slapend door. Wat overigens en helaas geen voorbode voor de volgende nachten bleek te zijn…
De dagen die daarop volgden, vielen me alleszins mee. De slapeloze nachten stapelden zich echter cumulatief op tot een dramatisch dieptepunt, waarin mijn dochter en ik volledig uitgeput en uitgeteld op mijn bed zaten. TV kijken met je drie en een half jarige kind, ter afleiding van wat midden in de nacht sowieso erger lijkt dan in het daglicht, is niet leuk, let me tell you.
Woedend was ze en terecht. Haar spenen waren verdwenen, zónder haar uitdrukkelijke toestemming nog wel. Haar rustpunt kon ze derhalve nauwelijks vinden. Want het o zo heerlijke ‘in zichzelf keren’ , waar de speen tot dusver een uiterst geschikt middel voor was gebleken, kon ze wel ‘shaken’! En dat was geen pretje. Daarnaast bleken ook haar kaken geconditioneerd tot de zuigreflex; ze had immers de afgelopen drie en een half jaar gezogen op een speen. En het gebruik ervan was wel erg abrupt gestopt. Nu ja, abrupt, eerst mocht Lisa overdag ook de speen bij zich hebben, maar al sinds geruime tijd had ik daar een stokje voor gestoken. Alleen nog na 18.00uur, dus voor het slapen gaan. De pijn in haar mond was –mijns inziens- nog erger dan het gemis van de speen. Want na enkele dagen al, hoorde ik haar daar nauwelijks meer over. De pijn in haar mond zette echter door en duurde lang. Verdrietig lang.
Ik vervloek niet vaak het alléén-ouderschap. Het heeft immers naast nadelen, wel degelijk ook voordelen. Maar de speen- en dus slapeloze eerste nachten bracht ik –eerlijk is eerlijk- stilzwijgend maar in gedachten, flink foeterend door.
Totdat ineens , na een dikke week, de strijd der strijden gestreden (b)leek. “He, wat was dat nu, een hele onafgebroken lange nacht van diepe slaap? “ dacht ik bij mezelf als Lisa de volgende morgen op pantoffeltjes naar mijn slaapkamer schuifelde. Wat een overwinning van mijn grote dappere meid, wat een overwinning van ons beiden!
Na een paar kleine terugvallen op moeilijke momenten (na een stevige val partij) kan ik vol trots zeggen dat het een spreekwoordelijke bevalling was, maar dat het resultaat verbluffend prettig is. Geen gejengel om de speen, geen ‘als ik dit doe, mag ik dan de speen-trucs’, geen vergrote kans op alle nadelige gevolgen van… kortom: een goede actie met een nog beter resultaat.
Trots. Dat ben ik. Op Lisa en op ons!
