Kidzlifestyle in gesprek met Anouk Smulders over het moederschap en meer….
Anouk Smulders is wat Kidzlifestyle betreft een prachtvrouw in alle opzichten. Ze is méér dan een Nederlands topmodel die de héle wereld heeft afgereisd voor prestigieuze jobs. Ze is namelijk bovenal moeder van Max, vrouw van society fotograaf Edwin Smulders en presentatrice bij Talpa. Anouk ‘rocks’ en KLS had de eer haar aan de tand te voelen!
Van het showen van couture en het presenteren van showbizz gerelateerd nieuws naar het verwisselen van luiers. Grote verandering. Hoe heb je die ervaren?
Ik ben een werkende moeder en dus moet ik altijd schipperen tussen kind & werk. Dat is –zoals veel moeders wel zullen herkennen- vaak lastig en tegenstrijdig. Je wil vanzelfsprekend bij je kind zijn, maar ook iets voor jezelf opbouwen en doen. Kort na mijn zwangerschapsverlof maakte ik de overstap van SBS 6 Shownieuws naar Talpa’s Entertainment Live. Voor mij was dat een uitdaging, maar wel één met ‘n minpuntje. Ik moest namelijk de eerste paar weken elke dag live. Dat was wel even pittig, want Max was immers nog maar 4 maanden oud. Maar gelukkig werk ik relatief gezien korte dagen en bracht de meest belangrijke tijd met hem door. Ik bracht ‘m zelf naar bed en deed ‘m heerlijk in bad. De overige tijd was er een vertrouwde oppas aan huis of nam mijn moeder mijn honneurs waar.
Ik kan na een jaar moederschap zeggen dat ik een leukere moeder ben als ik werk. Ik heb zowel een uitdaging nodig als inspirerende mensen om me heen.
Hoe heb je je zwangerschap ervaren?
Ik heb gelukkig een super zwangerschap gehad. Edwin en ik wilden heel graag een gezin. Op een gegeven moment vóelde ik dat ik zwanger was. Intuïtief en in mijn hart wist ik dat het zover was. Na de eerste echo met 11 weken hebben we met 20 weken we een pret echo gehad. In de auto op weg naar de pret-echoscopist waren we nog vastbesloten niet te vragen naar het geslacht. Het is immers de grootste verrassing van je leven.
Maar al snel zagen we op de loepzuivere echo een piemeltje, een klein fluitje, recht overheen staan. Edwin en ik wisten op dat moment dat we een zoon zouden krijgen. Grappig, want ik kom zelf uit een écht meiden gezin. Daarom is het des te leuker dat het een jongetje is. Max wordt op handen gedragen door al die vrouwen.... hahaha. Het is ook zo’n lekker stoer ventje!
Kon je meteen in de rol van ‘mama’ stappen’ of kwam dat gevoel langzaam op?
Ik dacht in eerste instantie nogal rooskleurig over het moederschap. Maar die roze wolk bleek al snel minder roze dan verwacht. Spuituiers, slapeloze nachten, het hoort er allemaal bij. Ook leuk, alleen anders.
Mijn zwangerschap verliep geweldig. Ik kwam zo’n 20 kg aan, allemaal aan de voorkant. Het leek alsof ik een skippybal had ingeslikt. Ik vond het geweldig om mijn buik te zien groeien. Ons kind zat erin ik voelde hem. Fantastisch. Ik was dan ook enorm trots op mijn buik.
De moeilijker periode kwam na de bevalling. Mijn buik leek wel een plumpudding. Dat was minder. Gelukkig was ik -op de welbekende laatste kilo’s na- weer snel op mijn oude gewicht. Maar “slank zijn betekent niet per definitie strak zijn”. Dat zijn totaal verschillende dingen. Inmiddels is alles weer bij het oude, al train ik wel extra hard met het oog op onze vakantie op Curaçao eind december.
Hoe was je kraamperiode?
De kraamperiode die mijn zwangerschap opvolgde was in één woord waanzinnig! Mijn schoonzus, de zus van Edwin, was de gehele eerste week bij ons thuis als kraamhulp. Het was zo fijn om háár thuis te hebben. Zo vertrouwd en luxe ook. Ze bleef zelfs ’s nachts bij ons. Ze heeft me die eerste week echt enorm geholpen met alles. Ik verbleef de eerste 5 dagen na de bevalling in onze slaapkamer met Max dicht bij me. ‘s Middags haalde zij Max dan even op en nam ‘m met zich mee naar beneden, waar ze ‘m in de box neerlegde. Ik moest dan even slapen… Tegensputterend gehoorzaamde ik dan, met als resultaat dat ik écht helemaal tot rust kon komen. Top. En gezellig ook, want ze kwam lekker ‘s avonds bij mij in bed vrouwenseries op tv kijken terwijl Edwin beneden voetbal keek. Zo vertrouwd natuurlijk!
Je bent getrouwd met Edwin Smulders, hoe hebben jullie de zogenaamde ‘relatietest’ doorstaan die het eerste levensjaar van je kind kan betekenen?
Edwin en ik zijn een team. Dat is één van de redenen dat ik met hem getrouwd ben. Edwin is eigenlijk te goed voor deze wereld en ik, ik kan soms een echte #!# zijn. Edwin doet dingen rondom Max dan op zijn manier en die is prima. Ik voel dan echter soms de behoefte hem te sturen, zo van die kleertjes moet hij aan en zo moet je hem aankleden en verzorgen, maar dat is helemaal niet nodig!
Soms kijken we naar Max en beseffen we dat hij ons beiden representeert. Dat is prachtig!
Het is wel jammer dat we niets meer spontaan kunnen doen. Even na het werk sushi eten een filmpje pakken, soms mis ik de tijd samen met zijn tweetjes wel. maar één lach van Max maakt alles goed.
Hoe combineren jullie werk en de verzorging/opvoeding van Max?
Logistiek is het soms een probleem. Maar het is gelukkig nog maar één keer voorgekomen dat Edwin met Max naar de studio kwam om hem direct na mijn uitzending aan mij te geven omdat hij dóór moest.
We hebben voorafgaand aan mijn zwangerschap goed gesproken over hoe we e.a. zouden gaan plannen. We wilden alle twee graag een gezin en moeten daarvoor dus beiden iets inleveren. Zo gezegd, zo gedaan. Edwin heeft meer ruimte nodig om zijn werk goed uit te kunnen voeren dan ik en die ruimte krijgt hij ook. Zijn werk is immers – en dat begrijp ik als geen ander- belangrijk voor hem.
Edwin neemt de woensdag en donderdag voor zijn rekening, en haalt hem, nu Max naar het kinderdagverblijf gaat, daar dan rond zessen op. Mijn ouders passen wekelijks maandag of dinsdag op Max en vinden dat heerlijk. Daarnaast hebben we ook een geweldige huishoudelijk hulp die inmiddels zo vertrouwd is met Max, dat ook zij met regelmaat op hem past. Max is dol op haar en begint al tegen haar te lachen als ze ’n blik op hem werpt. Zonder hulp van derden is het niet te doen om beiden een onregelmatige baan te hebben. Maar zoals we het nu hebben geregeld, verloopt het voor iedereen prima.
Wat vind je belangrijk in de opvoeding van Max/Wat wil je ‘m meegeven?
Ik vind het heel belangrijk dat Max respect voor anderen. Hij hoeft geen pootje te geven en op te zitten, maar bepaalde dingen hoor je gewoon te doen. Bijvoorbeeld beleefd zijn tegen oudere mensen of respect hebben voor de andere kindjes op school. Ook respect voor de natuur vind ik belangrijk.
Wat zijn jouw sterke punten en minder sterke punten in de opvoeding?
Een minder positieve karaktereigenschap is mijn ongeduldigheid. ‘Haast en spoed is zelden goed’ en dat lijkt Max haarfijn aan te voelen. Hij kijkt me dan aan alsof ‘ie wil zeggen ; ‘doe eens even rustig aan joh’ en trekt in een spoedsituatie bijvoorbeeld keer op keer zijn sokjes uit als ik zijn schoentjes probeer aan te trekken. Tja, een kind confronteert je enorm met jezelf en de wereld om ons hen waarin alles in rap tempo lijkt te moeten gaan.
Ik ben –en dat vind ik een goede eigenschap- wel erg consequent. Nee is bij mij ook echt nee. Inmiddels hoor ik gelukkig of Max huilt om aandacht of om zijn zinnetje door te drukken óf dat hij echt ergens mee zit. Hoe meer je kinderen verbiedt, hoe leuker ze het vinden het elders wel te doen. Van huis uit heb ik meegekregen dat alles in principe bespreekbaar is, maar zodra je één keer misbruik maakt van de situatie, is het over.
Edwin heeft heel veel geduld. Hij is ook erg stabiel, staat op met een lach en gaat daar ook mee naar bed. Beiden prettige eigenschappen.
Zijn jullie ondernemende ouders?
Ja, in principe wel. Maar ik neem Max niet elke dag op sleeptouw, want daarvan wordt hij onrustig en ik uiteindelijk dus ook. Dat is natuurlijk niet de bedoeling. Maar als ik in de tuin bezig ben, neem ik hem wel lekker even mee naar buiten. Zo rollerblade ik ook regelmatig met hem. Max in de kinderwagen, hond Sumo mee en hup lekker een poosje in de frisse lucht bewegen. Heerlijk. Komen we helemaal fris binnen en terwijl Max dan slaapt, neem ik een douche. Een fijn begin van de dag!
Het is mijn streven dingen gewoon door te laten gaan nu Max er is.
Wat heeft de geboorte van een zoon jou geleerd?
We moeten met zijn allen wel erg goed nadenken over waar we mee bezig zijn. Ik maak me daarover soms best druk. Wat wij achterlaten, daar moeten onze kinderen verder mee leven. Wat we doen in en met deze wereld lijkt nu belangrijker dan ooit.
Vertel eens iets meer over Max?
Max is geboren op 17 november 2005 en is dus een schorpioen pur sang. Hij is beweeglijk, sociaal en net zo vrolijk als zijn vader. Bovendien is ‘ie dol op muziek. Op elk ritme en elke melodie beweegt Max met een lach van oor tot oor. We fantaseren wel eens over ‘Max, de nieuwe Marco Borsato’, maar wat ons betreft kan Max alle richtingen in het leven kiezen, zolang ze hem maar gelukkig maken.
Willen jullie graag nog meer kids?
Edwin en ik willen –als het ons gegund is- graag te zijner tijd nog meer kinderen. Maar daaraan hebben we vooralsnog geen tijdslimiet gekoppeld. We leven in het hier en nu en genieten met volle teugen van Max.
In hoeverre gebruik jij het internet voor de opvoeding en aankleding van Max?
Ik zoek op het internet met name naar leuke nieuwtjes en feiten. Kleding heb ik nog nooit online aangeschaft als zie ik er wel de voordelen van in. Ik surf bijvoorbeeld wel naar de collecties van merken die ik leuk vind voor Max. IKKS bijvoorbeeld. Een prachtig merk. Stoer, klassiek en toch hip & beetje ruw. Dan kijk ik op het net hoe de nieuwe collectie eruit ziet en hou in mijn achterhoofd wat ik in de winkel wil aanschaffen voor Max.
Welke tips wil je andere werkende moeders/vaders meegeven?
Geniet!, de ontwikkeling van je kind gaat zo snel. Het is een cliché, maar o zo waar. Elke lach is een geschenk.
Maar ook, blijf aandacht aan jezelf en partner besteden. Je bent dan wel vader of moeder nu, maar hopelijk ook nog steeds iemands partner. Pak terug wat je vroeger boeiend en aantrekkelijk maakte voor je partner.
