Column Granny vertelt #4: Oma’s die overdrijven
Kent u ze, grootouders die overdrijven? ‘Oh, mijn Kimberley is toch zo’n bijzonder kleinkind. Ze is al veel verder dan haar leeftijdsgenootjes.’ Jakkie. Of sommige oma’s in de supermarkt. Kleinkind in het karretje en dan langs de schappen treuzelen, luidruchtig docerend wat er allemaal te zien is. Natuurlijk heel leerzaam, maar doe het wat zachter.
En kijk niet steeds om je heen of er een glimlach is te vangen van andere boodschappers. Niet die van mij, ik bewaar mijn glimlach voor het kleintje in de kar en sein in stilte: ’t valt niet mee voor je met zo’n oma.
Of een oma die altijd met een mapje recente foto’s van de kleine in de tas rondloopt. Dachten we dat we daarvan verlost waren dankzij digitale fotografie? Nee hoor, oma is modern en e-mailt haar digitale foto’s naar de ontwikkelcentrale om ze af te drukken, zodat zij ze aan alle buren, vrienden en kennissen kan laten zien.
Vorig jaar nog een vriendin kwijtgeraakt, omdat ik niet enthousiast inging op de vraag of ik de laatste foto’s van haar kleinkind wilde zien. ‘Als je me dan maar echt belooft dat het de allerlaatste zijn,’ antwoordde ik. Foute boel. Of ik niet van kinderen hield soms, omdat ik ze zelf nooit had gebaard zeker, omdat ik alleen maar een surrogaat, ja een stief-oma was. Nooit, in de zes jaar dat ik oma was, had ze naar mijn kleinkinderen gevraagd. ‘Je bedoelt de kinderen van je man,’ verbeterde ze me als ik over ‘onze’ jongens sprak. Ach, wat moet een mens met zo’n vriendin.
Ik hoorde dat ze is geëmigreerd naar Griekenland ofzo. Met haar laatste man. Nou ja, laatste. Ver weg van haar kinderen en kleinkind, waar ze blijkbaar toch minder aan verknocht was dan ze mij wilde doen geloven. Af en toe komen ze terug naar Nederland voor vakantie. Zal ze die foto’s wel hard nodig hebben.
Eigenlijk houd ik meer van de stille genieters. Van een opa of oma die de kunst van het observeren verstaat. Die het kind de wereld zelf laat ontdekken en op afstand toekijkt hoe dat gaat. Vol bewondering om de inventiviteit van de kleine. Alleen ingrijpend als er gevaar dreigt. Je ziet het aan de foto’s die ze maken. Het ene kind staat overal poserend op, het andere speelt rustig door en op de foto zie je een momentopname van een kind dat in het spel is verdiept. Mooi.
En als je leert zien hoe groot het wonder is dat in ieder kind zit, dan moet je natuurlijk weer oppassen dat je niet gaat overdrijven. Trots zijn mag, maar niets is zo irritant als pochende grootouders die de realiteit uit het oog verliezen!